Melek Apartmanı / El Apartamento Andjelo

Yirmi sene boyunca İstanbul'un Galata Kulesi yakınlarındaki Melek Apartmanı'nda oturdum. Annemle babam bu daireye İkinci Dünya Savaşı başladığında taşınmışlardı. Melek Apartmanı altı katlı ve çatısında geniş bir terası olan koca bir apartmandı. Şişhane'nin Kıblelizade Sokağı'ndaki bu apartmanın ikinci katının penceresinden sarkınca bir parça da olsa Haliç'i görmek mümkündü. Çocukluğumda bile bir asırı aşan tarihi, gri taş görünümü ve eski tahta merdivenleri ile, Melek Apartmanı adeta adına ters düşen bir görüntüye sahipti. Bir asır boyunca gelip geçen Yahudi kiracı ailelerin izleri ile adeta olgun ve bilgiç bir ifade kazanmıştı ama artık eski görkemini tahmin etmek bile zorlaşmıştı.

Dar ve yüksek pencereleri çoğunlukla siyah güneşliklerle örtülü olurdu. Büyüklerin anlattığına göre bu güneşlikleri savaş sırasında karanlık bastıktan sonra şehri düşman bombardımanlarından korumak üzere ve karartma amacı ile kullanırlardı. Dar pencere kenarlarında tek tük sedef otu saksıları yorgun güvercinlerle beraber yaşam kavgası verirdi.

Kapıcının adı Mehmet'ti. Mehmet ve ailesi apartmanın tek Yahudi olmayan sakinleri idi. Bodrum katında kömür ve odun kilerlerinin biri kapıcı ve ailesine ayrılmıştı. Kapıcı odasının yanıbaşında Melek Apartmanı'nın oniki daire sakinlerinin soğuk kış aylarında kullanacakları odun ve kömürler dururdu. Mehmet ve ailesi köyden gelmişlerdi. Karısı iyice örtülü olup nadiren kapı önüne çıkardı. Mehmet ise apartmanın en önemli ve ileri gelen kişilerinden biri idi. Melek Apartmanı'nın kiracılarına türlü servislerde bulunurdu: Giriş katını ve altı katın tahta merdivenlerini sık sık sabunlu sularla yıkar, herkesin ekmeği ve gazetesini alır sabah erkenden dağıtımını yapar, her akşam aynı saatte herkesin çöplerini toplar ve kış aylarında da herkesin günlük odun veya kömürlerini dairelerine taşırdı.

Apartman sakinlerinin çocuklarını da Mektep Sokağı'ndaki Musevi Lisesi'ne her gün sabah erkenden götürüp akşam 5'te tekrar eve getiren de gene kapıcı Mehmet'di.