Ve kadın yaratıldı

Hasan Gürgenarazili

Bir yazımızda, "'Kün' dedi, üfledi. Ol anda, balçığa 'nefes' verdi. Oracıkta 'nefes' aldı, 'Âdem' oldu. Dört bir yana göçtü." demiştik. Bu yazımızda ise, 'kadın'la ilgili, nereden duyduğumuzu veya okuduğumuzu şu an hatırlayamadığımız, aklımızda kalan bir söylenceye yer vermek istiyoruz.

* * *

'Âdem', 'Âdem' oldu olmasına, ama 'Kün' diyen ona, 'nefes' verirken kaplumbağanın yavaşlığını, boğanın bakışını ve kızgınlığını, fırtına bulutlarının kasvetini, tilkinin kurnazlığını, boranın dehşetini aldı. Sülüğün yapışkanlığını, kedinin nankörlüğünü, hindinin kabarışını, gergedan derisinin sertliğini, tekenin kokusunu ekledi. Üzerine de ayının kabalığını, bukalemunun şıpsevdiliğini, sivrisineğin vızıltısını kattı. Ve 'Âdem'i yani 'erkeği' yarattı...

* * *

Erkek yaratıldı yaratılmasına, lâkin tam değildi.

Dört bir yana göçtü, gitti – geldi; yine kondu – göçtü. Tek başına avare, gezdi – tozdu. Birşey vardı ki, noksandı...

'Kün' diyene gitti. Halinden yakındı. "Eksik olan birşey var, perişanım..." dedi. Yalnızlığına sözü getirdi...

'Kün' diyen buyurdu: "Âdem oldun, amma daha 'adam' olmadın." Nihayetinde onu tekrar balçığa yatırdı. İçindeki 'ben'den bir 'ben' daha çıkaracağını söyledi ve ekledi: "Bir'din, iki olacaksın; 'ben'din, 'biz' olacaksın! Ve farklı bir şeyle karşılaşacaksın... O farklı şey, senin yalnızlığını alıp götürecek, dünyayı dahi görmeyeceksin, ama perişanlığın için ben bile birşey söyleyemem..."

'Âdem'in içindeki 'ben'e 'üfledi'. Bir kez daha 'nefes' verdi. 'Nefes'ine yaprağın hafifliğini, ceylanın bakışını, güneş ışığının kıvancını, ayın parıltısını, sisin gözyaşını, yılkı atının vahşiliğini, suyun duruluğunu, keçinin inadını ekledi. Ol anda, oracıkta dolaşan iblisi gördü. Onun zekasının kıvraklığını kattı. Tüm bunların üzerine, elmasın sertliğini, balın tadını, kaplanın yırtıcılığını, ateşin yakıcılığını, buzun soğuğunu, saksağanın gevezeliğini, kumrunun sevgisini, tavus kuşunun renklerinin canlılığı ile kaprisini de ilave etti. Ve an-ı dem 'Âdem' kadar bir sürede; onu, 'kadını' yarattı..

'Kün' diyen, kadından; halinden ve yalnızlığından şikâyetçi olan 'Âdem'in, hem yalnızlığını gidermesini hem de patavatsızlığına gem vurmasını isterken, 'Âdem'e de şunu söyledi: "Al sana bir 'can-yoldaşı', onu senden farklı kıldım, farklı özelliklerle donattım."

'Kadın'ı alan 'Âdem'in, hayatının en uzun ve zorlu yolculuğu, işte ol andan itibaren başladı...