Ramazan Çakıroğlu: Mahzen

Ramazan Çakıroğlu

Makine mühendisi bir baba ve lise mezunu bir annenin birinci çocuğuyum. Hepi topu zaten, iki kız kardeşiz. Ülkemden, Batı Avrupa ülkelerine göçün en yoğun olduğu yıllarda doğmuşum. Babam nerden esinlendiyse benim adıma Selvi, kardeşiminkine de Filiz, koymuş. Doğduğum yer, şimdilerde moda deyimle, Kapadokya olarak bilinen bölgedir orası. Ve doğduğum topraklarda beş yaşıma kadar kaldığımı anımsıyorum. Bilmem hangi sultandan kaldığı söylenen o bağları, hiç unutmam. Şehrin burnunun dibindeki bu kasaba, adını o bağlardan alır. Yaz gelir gelmez, yer gök berekete keserdi. Hele o üzüm bağları. Bağlar içindeki asmalar. Ayının kırk türküsünün de armut üzerine olduğu gibi, ne zaman çocukluğumun anı çıkınını açsam, anılarımın kırkı da bağ ve üzüm üzerinedir.

Sultanbağları'nda meyvenin de bin bir çeşidi yetişirdi. Ama ille de üzüm bağları. Ve evde yapılan küp şarapları. Mis gibi üzüm, toprak ve şarap kokardı. Babam şöyle derdi: "Şarap sadece içilmez. Şarabı koklamasını öğrenemeyen, şarap içemez. Şarap bir aşktır, sevdadır." Bunun ne demek olduğunu, yaşadıkça ve şarabı koklamayı öğrendikçe anlıyorum. Şarap, gerçekten hiçbir içkiye benzemiyor. Gerçekten de sevda gibi. Tadı bir kere damağınıza değdi mi, o tat her seferinde derinleşir. Derinleştikçe insanı sarar, çağırır ve içine alır. Derinleşme eğimi bitmeyen bir deniz gibi…

Bunları düşünürken, çocukluğuma ne zaman baksam; sanki makasla kesilip, bir kısmı bir yana, diğer kısmı da başka bir yana atılmış gibi görürüm. Daha kendi dilimi tam öğrenememiştim ki başka bir ulusun dilinin içine düştüm. İlk zamanlar, her şey bana yabancıydı. Aylarca başka çocuklarla konuşmadım. Çünkü onlar benim gibi konuşmuyor, benim gibi oynamıyorlardı. Bu çok uzun sürmedi. Demek ki gittikleri yerlere en kolay, çocuklar uyum sağlıyor. Başladığım okullar yalnızlığımı kırdı. Belleğimde Köln'ün arka sokakları ve çeşitli renkteki çocuklarla haşır neşirliğim kalmış…

Bunlardan hiç ama hiç unutmadığım ise, yetmişli yılların ilk yarısında geldiğimiz; iki katlı, geniş bodrumlu, sarı boyalı Alman evidir. Hem o ev, hem de o evde geçenler dün gibi aklımda. Biz daha Köln'e ayak basmadan babam krediyle almış bu evi. Demek ki bizi alacağını planlamış. Babam oldum olası, mükemmeliyetçi bir adamdı.

Evin önü, ana caddeye çıkan sokağa, arka cephesi ise bahçemizin hemen bitiminden mahallede derinleşip giden yola açılırdı. Evin önünde de küçük bir bahçe vardı. Sokak kapısından geçip, evin girişi kapısı açıldığında geniş bir hol karşılardı bizi. Nedense bu hole girince memlekete girmiş gibi olurduk. Yaramazlığımız tutar, çığlıklarımız annemi yukarıdaki kapıya çıkarırdı. Hol'ün en dipteki ucundan ise, bodruma bir merdiven inerdi. O yıllarda ben bodrumu bir iki defa görmüştüm. Geniş ve çeşitli bölümleri olan bir yerdi. Bahçeye bakan yarım pencerelerinden bazı evlerin pencereleri görünürdü. Ortasında ise direkler vardı. Ama yaşanabilecek kadar da derli topluydu. Babam işten arta kalan zamanının nerdeyse tamamını burada geçirirdi. Ve buraya "mahzen" derdi. Bazı eşyalarını ve büyükçe bir masayı buraya koyduktan sonra, bize de mahzene girip çıkmayı yasakladı. Mahzenin, bir de kilise anahtarı gibi, tutacak yeri süslü, içi oyuk bir anahtarı vardı. Babam, bu anahtarı nereye saklar, saklar bir türlü bulamazdık. Muhtemelen yanında götürür, arabasından ayırmazdı.

Biz akşamlarımızı annemizin yanında geçirirken, babam mahzende olurdu. Orada saatlerce kalmasına bir anlam veremezdik. Annem; "Çalışıyor" derdi sadece. Bazı akşamlar, gece yarısına doğru, kucağında bir şişe şarapla, çakırkeyif çıkardı yanımıza. İşte o zamanlar, sohbetine doyamazdık onun…

* * *  

Yıllar böyle geçti. Ben lise iki dengi olan okuldayken, kardeşim de oradaki ilköğretimin sonuna yaklaşıyordu. Babam o sene izine bizsiz gitti. Giderken de garajdaki arabayı üç beş günde bir çalıştırmamızı tembihlemeyi ihmal etmedi. Annem, ben ve kardeşim orada kalmıştık. Bu ayrılık bize babamın mahzene indiği saatlerden de zor geldi. Ben ve kardeşim ana baba kuzusu olarak büyümüştük.   

Bir öğle vakti, annem kardeşimi de alarak pazara çıktı. Onlar çıkar çıkmaz, bir süre arabayı çalıştırdım. Motoru durdurduğumda, aklıma mahzenin anahtarı geldi. O odaya mutlaka girmeliydim. Önce torpido gözüne baktım. Çok düzenliydi. Ön yüzde kasetler vardı. Kasetlerin altında, mahzen anahtarının süslü sapını görünce, kalbim hızla çarpamaya başladı. Sanki bu anahtar bana, bilinmezler dünyasının kapısını açacaktı. Onu oradan aldım. Sağ avucumda öyle sıkmışım ki, mahzenin kapısına varıp avucumu açtığımda, anahtarın şekli avucuma çıkmıştı. Anahtarı alıp, kilide taktım. Sola doğru çevirdim. Kapıyı ittim. Kapı inleyen bir metal gıcırtısıyla açıldı. Açıldı ama, sanki önümde yeni bir dünya da açıldı. Kapıda bir süre donakaldım. Yıllar öncesinin otantik Alman Masası duvara bitişik duruyordu. Masamın hemen önünde bir çalışma koltuğu vardı. Duvarlar ise bölüm, bölüm ağzına kadar şarap doluydu. Her marka şarap ayrı yerlere yerleştirilmişti. Masanın üstünde sıralı kağıtlar vardı. Sağ tarafta eski çelik bir dolap vardı. Dolabın yanında özenle dizilmiş bir düzine kadar şarap daha vardı. Şaraplardan birini elime aldığımda, şişenin üstündeki kağıda, el yazısıyla özenle bir şeyler yazılmış olduğunu gördüm. Şaşkınlık ve hayranlık içinde okuduğumda "10 Nisan 1968. Kızımın dünyaya gözlerini açtığı gün." Bir diğerine baktım. "10 Nisan 1988. Filizin dünyaya gözlerini açtığı gün ve on sekizinci yaşı için." Nerdeyse, tüm önemli günler için her şarabın üstüne bir not düşülmüştü. En dipteki şişeye uzandım. "10 Nisan 1966. Evlendiğim gün." yazıyordu.