Emine Yavuz: Karayılan

Köyün birinde bir kız yaşardı. Yaşlı babası ölünce bir başına kalmıştı. Bu kız kendine seslenen herkesi sessizce dinler, bilmediğini sorup öğrenirdi. Kazandaki karaya değil de, içindeki pişene bakardı. Sevindikçe yüzünde çiçekler açardı. Bahçelerde portakal toplar, ağaçları budardı. İşten kaçmaz, hiç boş durmazdı. Bağda sepetlerle incir-üzüm toplama işinin yanısıra, gerektiğinde ot da yolardı... Düğünlerde türkü çığırır, istenirse kına bile yakardı. Bir de öylesine güzeldi ki... Güzelliği dillerdeydi. Kendisini istemeyen kimse kalmadı ama... Nedense, kimseye gönüllü değildi.

Bir sabah erkenden kalktı. Bağda üzüm toplayacaktı. Hazırlığını yaptı, azığını yanına alıp yola koyuldu. Az gitti uz gitti. Dere tepe düz gitti... Nedense dalgınlığı üzerindeydi. Sıcakta yitti gitti... Susadığında bir ağacanın altına oturdu. Dinlendiğinde kendine geldi. Dönüp ardına baktı, bir arpa boyu yol bile gitmemişti ama ters yönde gittiğini bildi. Kaya diplerindeki çimlerine bakmayı akıl etti. Kalkıp gidecekti ki... Karşısına bir Karayılan çıktı. Karayılan'ın başı iri pullarla örtülüydü. Kızın güzelliği karşısında yerden yükselip kuyruğu üzerinde dikildi. Adem oğullarından birine, belki en incesine ve de gözdesine bir anda vuruldu. Bu nedenle tısılamaya başladı Karayılan. Kız korku içinde çığlık çığlığa kaçtı. Karayılan kaygılı bir tıslamayla ah etti: "Ne yapıp edip bu kızın gönlünü etmeliyim. Kendime eş alıp yaşlanıp yamulmalıyım, beline dolanmalıyım."

Karayılan iç sesini dinledikçe kıza daha da tutuldu. Bu tutkuyla yanmaya başladı. Karnının üzerinde sürünerek ilerleyemez olmuş, derisi de kavlamaya başlamıştı... Deri değiştirme sırasında gözleri köreldi. Sıcakta tortop olup durmuşken, düşüncesine yılanların da bildiği eski bir söylence ve de içindeki ilenme geldi. Bu söylencenin içeriğine göre, 'Yılan soyu, Adem oğullarının topuğuna saldıracak, Adem oğulları ise yılanın başını ezme çabasında olacaktı. Bu soylar arasında sonsuza değin sürecek bir düşmanlık olacaktı.' Yılan bu söylenceye gülüp geçti. 'Bu düşmanlık bitsin. Bilgeliğinde yüce kimse, bilgelik kiminleyse, o aramızda bulunsun. Öç alma olmasın,' diye iç çekti. Gelgelelim dile getirdiği düşüncesi anlaşılmadı. Anlaşılamazdı çünkü, tıslayarak ses çıkarıyordu.

Genç kız, düşlerinde yılan görür olmuş, yılanlardan da çok korkar olmuştu. Bir ses vardı içinde, kendisini uyaran bu ses, Karayılan'ın çok yakınında olduğunu bildiriyordu. Bunu düşündükçe ürperiyordu... Sonraki günlerin birinde gözden su taşırken karşısında belirdi Karayılan. İyice yükseldi. Kendisini izliyordu. Genç kız, tısılamayı işittiğinde bir anda dondu, anlamını bildi. Sevgi, diye sesleniyordu bu tiz ses. Sevgiiiii! Nerden bildi adımı diye iç geçirdi. Yılanın başını parçalamak için yerden bir taş alıp fırlattı ama tutturamadı... Her şeyini orada bırakıp koşmaya başladı... O gün, evine dönerken saçını başını yoluyordu. Sokak aralarından kendini paralayarak geçti. Sesindeki korkuyu işiten koşup geldi. Kimileri kızı avundururken, kimileri de taşlarla sopalarla yılanı aramaya koyuldu. Yılanı öldürmeye yemin içenler vardı. Çok öfkeliydiler. Karayılan söylenenleri dinliyor, denilene içerliyordu. Eh derler ya; yılan bu, kurnazlıkla çevresine bakındı... Toprağı deldi, deşti. Bağdaki taşların altından tutun da, kap kacağın arasına bile geçip yerleşti. Ocağın yakınından kendine toprak bir yer edindi. Sabahtan akşama değin kızı izliyordu. Geceydi. Yılan, yine avludan tıslayarak ses veriyordu...

"Ben ne etsem, nereye gitsem, nasıl etsem de kendimi sevdirsem", diyen bu ses, sanki ıslık çalıyordu. Bir süre sonra bir kertenkele yedi, üstü açık bir tas sütü içti. Yumurtayı da yuttu, biraz da toprak yedi. Bu günlerde gözleri biraz daha iyi görür oldu.