Emine Yavuz: Küskün Çiçek

Sorgulamaların biri diğerinden daha erginse. Düşünce keskin bir bıçaktır.
Kör bıçağı bileyleyip deşiyorum kendimi, kendimle söyleşilerde.

Dağınık yanım fırtınalar koparmışsa içimde. Susmak durumunda kaldıysam.
Köklerime sarıldığım anlarla açmalıyım. Kimi zaman damarları yarar, yaprak açarım. Uçlarımla tanıdığım olur evreni.
Bilinç; en korkulur yanım.

Düşünce geliştikçe alnımda. Alın çizgilerimde duvaklanan hulyalar.
Durmayıp, dudaklarımdan dökülecek olurlarsa. Konuşulacaktır. Konuşulsun.
Gözlerinle okşamaların olacaktır. Olmalıysa olacaktır.
Kirpiklerinin ucundan akan bakışlarında derinlikli bir gizem.
Yakaladığımda düşlerini çizip duvarlara asarım. Görmek istersen.

Kimi zaman fuller açtırırım içimde. Tenim topraklı. Sesim toprak rengi. Koyu. Boğuk.
Kimi zaman hıçkırıklı bir rüzgậrdım seninle.
Kimi zaman bozkırında dörtnala sürüklenen deli bir kısrak... Kayalıklar üzerinde sürünen Kara yılan olmanın/oldurmaların güzelliklerini tanıdım. Kendimde ben. Küskün çiçek.

Gözlerin toprak.
Seni tanımak.
Ulumak.
Gerekirse toprak yesin beni.
Gözlerimde canlanıyorsun.

Sesler göksel olmalı.

Okşanmasını istediğim
Uzun saçlarımda nisan yağmurları.

Tan ağardı. Kuşlar ilkyazın yüzü hürmetine çıkıp geldiler.
Düşsel bir esinti çarptı yüzüme. Söyleşi elvan elvan. Cıvıltılar pek güzel.
Allah bilir ne söylerler. Durup dinlerken. Yine bir gonca açtı. Solacağını bilmeden.
Bütün vahşiliğiyle silkindi gençten bir kız. Uyandı.

Düşünce duvaklanmışken içimde. Derinliklere indiğimde. Yanına gelir uzanırım. Nerde kaldı yüzlerce-yıllık kuralların. Yüzümüze yansıyan duruluk su renginde. Toprakla karılmıştın sen. Sen, benden önce vardın. Bensiz yarımdın sen. Varlıksız. Ya ben.

Yağmurdaki bereketi
Sesindeki öfkeyi özledim desem.

Nedir sürüp giden eziklik. Bu tiz çığlık. Fırtınalar kalıcı değil. Geçip gidecektir gövdeden. Kendi adıma söylüyorum. Düşünceye yatan bir deli olduğum sıralar. Seni özlüyorum.

Ey Sevgili.