Paylaşılamayan dünyalar - Absurdistan nire?

Hasan Gürgenarazili

"Öbür Dünya"nın Palistan coğrafyası sınırları içinde, Hınzır suyunun aktığı ve Hınzır vadisinin alabildiğine göründüğü, bir müstesna köyü. Daha doğrusu "mezra"sı. Orada, gecenin alaca karanlığında, Hınzır'dan birinin muhtarlığında damın altında toplanan gundiler, "halimiz - ahvalimiz" üzerine sohbet ediyor. Konuşmalar sohbetten ziyade uğultulu bir arı kovanına benziyor.

"Kızıl Deli" namında uzaklardan gelmiş bir yolcu. Sırtında heybesi, heybenin üzerinde urbası. Bir elinde asa şeklinde değneği. Öbür elinde feneri. Fenerin içinde itinayla konulmuş üç mumuyla. Üstü başı peşmurde, perişan bir baba gibi. Ayakları yalın, boynunda bir levha. Levhada kirli paslı bir yazı: "Hiç"! Her "nefes" alışında "an-ı dem Adem" diyor.

* * *

Yolcu, dama yaklaşır, uğultuya kulak kabartır. Bir ses duyar: »Komşu!« Döner bakar; elindeki feneri sesin geldiği yere tutar. Çakır iri gözleriyle gülen bir yüz, ışıkta parlayan dişleri görür: »Buyrun« der.

»Komşu, nereden gelir; nereye gidersin?«

»Bir kent ararım, herkesin birbirinden razı olduğu bir yer!«

»Nereden gelirsin?«

»Batı'dan gelirim, suyun öbür tarafından. Işığın doğduğu yere giderim.«

»Curdistan'ın sınırları içerisinde komşumuza hoş geldin diyelim, 'gundiler!'«

»İyi ama burası Palistan değil mi?«

»Burası Curdistan komşu, seninle iyi komşuluk ilişkileri geliştireceğiz.«

»Anlamadım!«

»Sınırları çizelim komşu...«

»Sınır mı, ama Palistan coğrafyası değil mi burası? Yoksa ben yanlış bir yerde miyim?«

»Curdistan sınırlarının içindesin komşu.«

Yolcu, elinde feneriyle ahaliye daha da yaklaşır. Tanıdık bir sima görür, sevinir. "Ne oluyor" diye meraklanır. Arı kovanının uğultusuna benzeyen ses artar. Ahali tartışmaktadır. Burası "Curdistan" mı yoksa "Absurdistan" mı diye.