Pîr elinden dolu alırken "gerçeğin rengi gridir"

Hasan Gürgenarazili

Mistik kozmolojide, Pîr elindeki Ölüdeniz taşından yapılmış şifalı tastan, "kendi bir, adı bin adına", dolu alırken, elinde asa yerine kullandığı "Yine seyyah oluban destime aldım teberi / Yine ben azm-i diyar etmeye kıldım seferi" yazılı teberi, boynunda "hiç" yazılı levhası ve iki habbesi bulunan balgâmîden yapılmış 12 dilimli teslim taşı; sırtında ise sadece çuhadan bir urba vardı.

Thomas Artus'un "Historie des Turcs" (Paris 1662, c.2, Pl. 24) adlı eserinde betimlenen gravürdeki gibi saçları kazınmış, kaş ve kirpikleri alınmıştı. Kulağında mengüşü, omuzunda keşkülü; belinde "Nazar-ı pîr-i tarîkatte kim olmaz uryan" yazılı nefiriyle, kaşağısıyla, tesbih kutusuyla üryan-üpüryan vücudunda vahdet yaralarıyla dolanıyordu.

* * *

Cam-ı Cem'den bir nefes de Pîr aşkına aldığında, seyyah olup, 16. – 17. yüzyıllardan "kalma" köhnemiş zaman makinasiyle, günümüze uzanan yolculuğunda, sözde "devrimci" özde "totaliter" ve "despot", feodal ve etnik, daha da öte kan bağı kullanan ancak siyaset yapmadığını - yapamadığını söyleyen, fakat bizatihi üstatları Makyavel'e parmak ısırtacak oportünist siyasetin içinde olan Şark kurnazı şeyhleşmiş derebeyi mürşide, talibken akıl terazisini yitirmiş, "şeyhine" kullaşmış – köleleşmiş müride bakıyordu.

Müridin "Şeyhimin (!) yanlışı doğrudur!" diyen sesi, baki kalan kubbede hoş olmayan bir seda olarak kulağında çınlıyordu.

Şeyh ve mürid, imparatorluğun / monarşinin uzun yıllarını "Türkenbeute"de geride bırakıp, klan'ından (Clan) ve Phratrie'sinden (Phratry), Tribu'sünden (Tribe) kopup, asırlar sonra "koçer" (göçer) ve "gundi" (köylü) olarak, Olymposlu Tanrıların Tanrısı Zeus'tan ve onun güzelliğine âşık olduğu Asyalı kralın kızı "Europa"dan habersiz, "Avrupa" yollarına düşmüştü.

Neo-Kapitalizmin ve ardından neo-liberalizmin "culture shock"unda lümpenleşen "vokuhila"lı (önü kısa, arkası uzun saçlı) ırgatı, sınıf toplumunun "Getto'lu proll'ü" aslında ise, "sınıfsız boştagezeni" olduğunu, proleteryanın davranış kodexlerini, "cultural pattern"ini bilmeden ve anlamadan, "Büyük Diktatör"ü ("The Great Dictator") çıkaran topraklarda "artık" proleterya bilincinden (?) ahkâm kesiyordu.

Bununla da kalmıyor, kültürel hafızasına genetik bir kod olarak kazınan kutsanmış birikim 16. – 17. yüzyılların Anadolu'sunun "isyanlarını", sözde Pîr Sultanca, Kızılbaşça; özde ise "Halveti" ve müstemlekeci duruşla ("mağdur olmanın bencilliğinden kaynaklanan bir şekilde mazlum, bir gün zalimin yerini almayı düşler" denir, buradaki durum düşlemenin de ötesindedir) "Kürdî" olarak anımsıyordu. Aynı şekilde "misyonerliği" dilinden düşürmüyordu.

Yüzü geldiği anın Türkiye'sine dönük, sözde devrimci özde köktenci muhafazakâr şeklinde "biçilmiş" kaftanıyla köklerdeki akrabalarına tafra satıyordu.